Komoda: na co patrzeć przy zakupie, żeby nie kupić mebla na trzy lata

Test jakości komody trwa dziesięć sekund: wysuń najniższą szufladę do końca i poruszaj nią na boki. Dobra jedzie płynnie na prowadnicach kulkowych z pełnym wysuwem, bez luzu bocznego, i nie zwiesza się nosem przy pełnym otwarciu. Słaba szoruje, grzechocze i przy dwóch trzecich wysuwu zaczyna opadać — a to pusta szuflada, w dniu jej największej chwały. Dno dociśnij palcem: cienkie HDF, które ugina się jak membrana, po roku ze swetrami zostanie wybrzuszone na stałe.

Druga rzecz to plecy i krawędzie. Ściana tylna z płyty 8–12 mm, wpuszczona w rowki w bokach i przykręcona, usztywnia korpus. „Tektura" HDF 3 mm przybita zszywkami nie usztywnia niczego — dlatego tanie komody po dwóch przeprowadzkach robią się romboidalne, a szuflady przestają się domykać. Na frontach szukaj obrzeża ABS 1–2 mm naklejonego równo. Folia 0,4 mm z ostrym kantem odchodzi najpierw przy uchwytach, czyli tam, gdzie dotykasz mebla codziennie — i tamtędy wilgoć wejdzie w płytę.

Trzecia sprawa jest w sklepie niewidoczna, a w domu z małym dzieckiem najważniejsza: komoda musi mieć w komplecie mocowanie do ściany i trzeba go użyć. Dwie wysunięte szuflady przesuwają środek ciężkości poza podstawę mebla, a dziecko wspinające się po nich jak po drabinie waży aż nadto, żeby ją przewrócić. Porządny producent wkłada łącznik przeciwwywrotny do pudełka. Jeśli go nie ma, kup pasek kotwiący za kilkanaście złotych i przykręć komodę przy montażu — nie „w weekend", nie „kiedyś".

Na koniec wymiary pod funkcję. Głębokość 35–40 cm wystarcza na bieliznę i koszulki; na swetry i pościel chcesz 45 cm i fronty wysokie na 20 cm i więcej. I sprawdź cichy domyk — kosztuje niewiele, a rozstrzyga, czy komoda w sypialni budzi drugą osobę o szóstej rano.